WeBible

1 - Job vervolgde zijn rede, en sprak

2 - Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,

3 - Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;

4 - Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!

5 - Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;

6 - Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;

7 - Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:

8 - Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,

9 - Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.

10 - De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;

11 - Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!

12 - Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;

13 - Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;

14 - Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.

15 - Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;

16 - Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.

17 - Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.

18 - Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;

19 - Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;

20 - Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!

21 - Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;

22 - Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.

23 - Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.

24 - Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.

25 - Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.