WeBible

1 - Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;

2 - Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,

3 - Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;

4 - Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;

5 - Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.

6 - Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;

7 - Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;

8 - Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.

9 - En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.

10 - Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.

11 - Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.

12 - Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,

13 - En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,

14 - Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold

15 - Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.

16 - En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!

17 - Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;

18 - Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.

19 - God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.

20 - Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.

21 - Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;

22 - Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.

23 - Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.

24 - Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?

25 - Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?

26 - Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.

27 - Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.

28 - Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!

29 - Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;

30 - Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;

31 - Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.