Post hæc aperuit Job os suum, et maledixit diei suo,

et locutus est :

Pereat dies in qua natus sum, et nox in qua dictum est : Conceptus est homo.

Dies ille vertatur in tenebras : non requirat eum Deus desuper, et non illustretur lumine.

Obscurent eum tenebræ et umbra mortis ; occupet eum caligo, et involvatur amaritudine.

Noctem illam tenebrosus turbo possideat ; non computetur in diebus anni, nec numeretur in mensibus.

Sit nox illa solitaria, nec laude digna.

Maledicant ei qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare Leviathan.

Obtenebrentur stellæ caligine ejus ; expectet lucem, et non videat, nec ortum surgentis auroræ.

Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me, nec abstulit mala ab oculis meis.

Quare non in vulva mortuus sum ? egressus ex utero non statim perii ?

Quare exceptus genibus ? cur lactatus uberibus ?

Nunc enim dormiens silerem, et somno meo requiescerem

cum regibus et consulibus terræ, qui ædificant sibi solitudines ;

aut cum principibus qui possident aurum, et replent domos suas argento ;

aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui concepti non viderunt lucem.

Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi robore.

Et quondam vincti pariter sine molestia, non audierunt vocem exactoris.

Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo.

Quare misero data est lux, et vita his qui in amaritudine animæ sunt :

qui expectant mortem, et non venit, quasi effodientes thesaurum ;

gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum ?

viro cujus abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris ?

Antequam comedam, suspiro ; et tamquam inundantes aquæ, sic rugitus meus :

quia timor quem timebam evenit mihi, et quod verebar accidit.

Nonne dissimulavi ? nonne silui ? nonne quievi ? et venit super me indignatio.