In finem, filiis Core. Psalmus.

Audite hæc, omnes gentes ; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :

quique terrigenæ et filii hominum, simul in unum dives et pauper.

Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.

Inclinabo in parabolam aurem meam ; aperiam in psalterio propositionem meam.

Cur timebo in die mala ? iniquitas calcanei mei circumdabit me.

Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

Frater non redimit, redimet homo : non dabit Deo placationem suam,

et pretium redemptionis animæ suæ. Et laborabit in æternum ;

et vivet adhuc in finem.

Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes : simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,

et sepulchra eorum domus illorum in æternum ; tabernacula eorum in progenie et progenie : vocaverunt nomina sua in terris suis.

Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.

Hæc via illorum scandalum ipsis ; et postea in ore suo complacebunt.

Sicut oves in inferno positi sunt : mors depascet eos. Et dominabuntur eorum justi in matutino ; et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me.

Ne timueris cum dives factus fuerit homo, et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :

quoniam, cum interierit, non sumet omnia, neque descendet cum eo gloria ejus.

Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur ; confitebitur tibi cum benefeceris ei.

Introibit usque in progenies patrum suorum ; et usque in æternum non videbit lumen.

Homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.