In finem, pro Idithun. Psalmus David.

Nonne Deo subjecta erit anima mea ? ab ipso enim salutare meum.

Nam et ipse Deus meus et salutaris meus ; susceptor meus, non movebor amplius.

Quousque irruitis in hominem ? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ.

Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere ; cucurri in siti : ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea :

quia ipse Deus meus et salvator meus, adjutor meus, non emigrabo.

In Deo salutare meum et gloria mea ; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

Sperate in eo, omnis congregatio populi ; effundite coram illo corda vestra : Deus adjutor noster in æternum.

Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere ; divitiæ si affluant, nolite cor apponere.

Semel locutus est Deus ; duo hæc audivi : quia potestas Dei est,

et tibi, Domine, misericordia : quia tu reddes unicuique juxta opera sua.